خوش آنروزی که من پنجساله بودم
میــان دشـت پــرُ از لالـه بودم
کنون عمرم به سی گم گشته در جنگ
به کام آتش و غـم خفته بــر سنگ
رسیدم تـــا در و دروازهی شــهر
هـمه آواز تــوپ و خـــون و سـنگر
بخود گفتم چه قانون و نــظام ست
خران اسپ و حلال شان حرام ست
که طــاغوت هـمه را بیچــاره کرده
ســر و سـامــان مـا را پــاره کــرده
به لفظ آبــادگــر این مـیهن هستند
به خــط آتش زن پیراهــن هستند
لبـاس عسکر از خــون زمین است
برادر غـم مخـور دنـیا هـمین است
چنین عمری که دردت گردد افزون
دلــت را در جــوانی میکند خــون
هـمه در عـهد پنهان اند و بی بــاک
به بـاغ روباه های پست و چــالاک
که سـربازان روند دامــن به دندان
بــرای خــانه یــابد لــقـمه یی نــان
نوشــتم نــامه یی بــا درد جـــانی
کـه هـردم درد بینــی و بخـوانــی
محــبت هــای مــیهن یــادم آمـــد
غــمـی از عســکـر نــا شـادم آمــد
گمان کردم که دنیا یک دو روز ست
ولی 'قــانـع' قصاص عمر هنوز ست
زندگینامه مختصر استاد محمد ابراهیم قانع